Ik ben een meisje van 29 en heb deze gedachten toch al 9 jaar :-(, natuurlijk de gedachten dat ik lesbisch ben. Ik heb hier echt al héél veel over gepiekerd en kan deze gedachten echt niet loslaten. Ik durf er ook met niemand over praten. 

Zo'n 10 jaar geleden heb ik een heel moeilijke periode gehad toen ik juist op de Hogeschool zat. Mijn vriendje maakte het uit, ik had nog geen nieuwe vriendschappen op school opgebouwd en mijn vrienden van het jaar ervoor zag ik nog amper... ik denk dat mijn onzekerheid toen begonnen is. (ik heb altijd al veel gepiekerd en ben altijd al een onzeker type geweest...) Het eerste wat ik toen gekregen heb is een bloosfobie (waar ik nu ook nog altijd mee sukkel en dat zich met mijn ander probleem mengt). Ik werd ook niet direct opnieuw verliefd en kreeg toen al lachend opmerkingen: "je zal zeker lesbisch zijn e". Ik denk dat ik dat toen in m'n hoofd gestoken heb. Ik weet dat ik het mij wel al afgevraagd heb: "Misschien ben ik wel lesbisch?". Ik ben  nog verliefd geweest in die 9 jaar (op jongens!) maar heb geen enkele relatie kunnen behouden, ook geen echt lange relaties gehad (1 van 1,5, de andere van enkele maanden)... Ik pieker hier elke dag over ... :-(((

Ik heb ook al veel mensen de indruk gegeven dat ik lesbisch ben door te beginnen blozen als er over dat onderwerp gesproken wordt... ik ben ten einde raad eigenlijk, heb constant angst dat er over dat onderwerp zal gesproken worden of gewoon om te blozen als ik mensen ontmoet, pfff 

Ik heb ook geen problemen met personen met een andere geaardheid, ik heb ook vrienden die lesbisch of homo zijn ...

In september vorig jaar heb ik 3 sessie bij een psychologe geweest, maar dat hielp echt niet voor mij. Ik kwam bij haar en moest dan over mijn afgelopen week vertellen en zij gaf me dan feedback ...

Ik wil hier vanaf maar weet echt niet wat te doen ! Ik denk dat ik echt gek ga worden als ik hier nog lang mee rondloop (kan dat trouwens?) of ben ik misschien al gek?

een radeloos meisje...

 

Welkom bij nietgek.nl en bedankt voor je bericht op ons forum!

We vinden je titel 'realiteitsprobleem' erg pakkend, deze geeft goed weer waar jij op dit moment mee te maken hebt.

Uit je bericht lezen we dat je je sinds de laatste keer hasj + alcohol anders voelt dan anders. En dat je klachten vreemd op je over komen, alsof je soms niet helemaal jezelf bent. Je denkt dan veel te veel na en bent anders in contact met mensen. Je vraagt je af wat je ermee moet en hoe het over gaat.

 

Ik ben benieuwd wat andere forumbezoekers je kunnen vertellen. Uit hun eigen ervaring of omdat ze het bijvoorbeeld in omgeving hebben meegemaakt.  

Als hulpverlener wil ik je in ieder geval zeggen dat ik respect hebt voor de manier waarop je met je klachten omgaat! Besluiten om geen hasj meer te roken is na deze ervaring super verstandig. En  goed ook dat je onderzoek hebt gedaan naar de oorzaak en verklaring van je klachten. We zijn benieuwd hoe jij de informatie over dissociate en derealisatie gevonden hebt!

 

Het is voor ons moeilijk om nu te zeggen wat er precies aan de hand is en of het vanzelf over gaat, daarvoor is meer informatie nodig. Heb je er weleens over nagedacht om je ervaringen met een deskundige te bespreken? Bijvoorbeeld met je huisarts? Of met collega's op onze helpdesk? Zij hebben veel ervaring op dit gebied en zijn per e-mail en telefoon op werkdagen te bereiken.

 

Nogmaals bedankt voor je bericht en succes!

 

Sven van EDIT

 

Toch heb ik een aantal maanden terug Xtc geprobeerd en beviel heel goed. Toen wat later ook maar hasj geprobeerd en viel ook prima. Alleen heb ik vorige week xtc gebruikt en wat hasj gerookt. Daarnaast ook veel dagen utigeweest en alcohol drinken. Ik was dus al niet in de beste staat van doen.

 Maar sinds laatste keer hasj roken en daarna veel drinken, voel ik me anders. Ik heb het gevoel dat ik realiteit niet meer snap, 't voelt raar met met mensen om me heen te praten, het gevoel dat ik verandert ben,..alsof ik niet helemaal zelf alles doe en zeg. Na wat onderzoek vond ik het op dissociatie of derealisatie lijken..

Ik zie verder geen dingen die er niet zijn, alleen als iets onverwachts gebeurd ben ik wel bang dat ik soms gek wordt..t lijkt me misschien een beetje op hoe ik me voelde toen na die badtrip van paddo's, maar ik hoop dat deze gevoelens en gedachten weg slijten net als na de badtrip. Ik zal wel sowieso nooit meer hasj roken omdat het geestverruimend is, en ik ben er nu wel achter dat ik geestelijke niet zo heel sterk ben. 

Heef iemand hier ervaring mee? Of een idee wat ik ermee moet? Als ik alleen ben heb ik er eigenlijk geen last van, of als ik bezig ben..maar met mensen om me heen wel, en als ik ga nadenken , denk ik veel te veel. 

Groetjes van een jongen

 

Dank voor je reactie, Ik hoop inderdaad dat andere forummers wellicht wat meer weten.

 

En als ik vragen heb dan zal ik jullie wel even een mailtje sturen.

 

Welkom op nietgek.nl en hartelijk dank voor je forumbericht.

 

Je schrijft verschillende klachten te hebben en zelf niet meer goed te weten hoe je hier mee om kan gaan. We hopen dan ook dat andere forumbezoekers je tips kunnen geven. Daarnaast kan je natuurlijk ook altijd bellen of mailen naar onze helpdesk, dan kunnen wij ook met je meedenken.

 

Veel succes en wellicht tot ziens op ons forum.

 

Sven van EDIT

 

Ik kwam op deze site terecht via youtube, wat filmpjes, en wou via deze weg even mijn verhaal kwijt.

 

Ik ben 18 jaar oud en woon thuis bij mijn moeder. Mijn vader overleed vandaag precies 6 jaar geleden aan de gevolgen van alcohol. Dit was niet zo'n hele verassing aangezien hij een jaar in het ziekenhuis lag. 5 jaar lang heb k er niet over gepraat, niet met me moeder, familie, vrienden. Niemand, ik was gewoon een normale jongen met een goed leven, athans, zo deed ik me voor. Ik ging van school af op me 17e en ging aan het werk, toen ging het mis. Ik werkte een paar maanden bij een bedrijf als leerling kraanmachinist en de dagen sloopte me, meer en meer, totdat ik heftige hyperventilatieaanvallen kreeg waarvan 3 keer tot nu toe een ambulance met spoed was gekomen omdat k letterlijk stikte. De dokter zij toen dat ik gewoon nog een paar weken moest werken, beter me rust moest nemen, en als het dan nog voort zou duren, de moeheid, dan moest ik maar weer bellen. Ik deed wat hij zij, op me werk kon ik het niet meer, ik kon niet anders als halve dagen gaan werken, gelukkig toonde mijn werkgever dat hij er erg in meeleeft en paste mijn werkuren aan. Ik kon steeds minder werken en ik storte gewoon in van de moeheid, 24/7 denken, denken en nog eens denken. Nachtmerries en niet uitrusten van slapen. Het kon niet meer langer, ik ging al vrij snel naar de bedrijfsarts en die stuurde me weer door naar de huisarts waarna ik bij een psycholoog kwam, wie mij weer doorstuurde naar het RIAGG. Ik slik aardig wat medicijnen en het helpt nog geen donder na 5 maanden slikken, de gesprekken helpen weinig en ik sta er lekker alleen voor, vrienden hebben er wel baad bij maar snappen.. Nee, wat ik ze nooit zou kwalijk nemen.

 

Mijn psychische klachten zijn nu overgegaan op lichamelijke klachten, mijn hoofd wil door en alles afsluiten, wat mij daarbij zou helpen is ten eerste, het overlijdingsrapport van mijn vader waar in staat waaraan die is overleden, wat ik na 6 jaar nog steeds niet weet (Officiele overlijdingsoorzaak) en wat het ziekenhuis kwijt is. Nu zit ik met lichamelijke klachten waardoor ik in de ziektewet ben gekomen, ontsl*gen en met een uitkering thuis zit. School heb ik het fut niet voor, werk evenmin. Als ik een dag weg ben, dan ben ik savonds ziek van moeheid. Huisarts, al 5 keer geweest maar nee, het moet overgaan als ik beter ga slapen. wel, al slaap ik 10 uur per nacht, als ik wakker word dan denk ik soms bij mezelf, heb ik nou al wel geslapen? Mijn sociale leven is ingestort sinds een jaar, ik ben fotograaf waar ik altijd heel wat rust van krijg maar de laatste maanden gaat het alleen maar achteruit. bloedonderzoeken wijzen uit dat er niks aan de hand is, alles is helemaal perfect. Maar waar komt het vandaan? Ik zit met een wastlijst met klachten. Slaapstoornissen, hevige nachtmerries, emotionele labiliteit, prikkelbaarheid, depressies, onhandigheid (dingen wat voorheen zo vanzelfsprekend was is nu een handeling waarbij ik 2 keer bij moet nadenken), overgevoeligheid voor andermans gevoelens(voelen wat andere mensen voelen, vooral op straat ben ik nog angstig), hoofdpijn, druk op het hoofd, zweverig hoofd, wazig/dubbel zien, plotseling opkomende aanvallen van duizeligheid en/of misselijkheid welke na een lichamelijke of geestelijke inspanning zich voordoen, flauwte gevoelens, stemmingswisselingen, hartkloppingen, trillende en tintelende vingers/handen, langdurig kunnen staren naar dingen, coordinatiestoornissen waardoor ik ook oa niet mag beginnen aan rijlessen, verzwakking van lichaamsdelen na al lichte inspanningen, hallicunaties, denkstoornissen, persoonlijkheidsveranderingen. Een hele wastlijst wat oa kan duiden op Pfeifer/ME/CVS/MS. Dit wil ik laten testen en blijf ik aandringen. Maar het blijft gegooid worden op psychische klachten waar ik niet zo zeker meer van ben omdat ik wel nog helder kan nadenken over hoe en wat ik nou precies mankeer.

 

Herkent iemand zich in dit?