Rare gedachten, die niet waar zijn

Hoi allemaal,

Mijn naam is René en ben 25 jaar oud.
Ik loop al bijna 3 jaar met depressiviteit rond. Ik ben in behandeling geweest bij een psycholoog en ik heb medicatie geslikt. De behandeling bij de psycholoog heb ik goed afgerond, voor 1,5 jaar terug.
De medicatie heb ik ongeveer voor 3/4 jaar terug afgebouwd. Maar de klachten komen terug.

Mijn klachten zijn:

- Hartkloppingen
- Steken op mijn borst
- Zweten/warmte aanvallen
- Trillingen
- Spierpijn
- Hoofdpijn
- Neerslachtigheid.

Ik heb sinds een tijd rare gedachten over het volgende met de hierboven geschreven klachten:
- Ik moet maar uit de kast komen, want ik ben homo;
- Ik moet maar met een man gaan en niet meer met een vrouw;
- En rare fantasieën eromheen.

Ik ben zelf al meer dan 1 jaar samen met mijn huidige vriendin en deze relatie gaat goed.
Ik heb helemaal niet de behoeften om te verlangen naar een man in mijn leven en heb ook geen aantrekkingskrachten naar hun toe. Ik weet totaal niet waar deze gedachten vandaan komen, want ze zijn ook niet waar.
Hetzelfde voor 2,5 a 3 jaar terug, toen had ik een relatie met een meid van 19 en dat liep na 4 maanden op de klippen. Ik was toen alleen maar met mijzelf bezig en ik had de hele tijd gedachten van, ik hou niet van die meid en ik moet het uitmaken. En als ik bij hun op bezoek was, dan had ik de hele tijd de gedachten van wat moet ik hier.

Heeft iemand tips voor mij, om mij uit deze moeilijke periode uit te krijgen? Ik word helemaal gek van mezelf en probeer niet aan het onderwerp te denken, maar het komt steeds terug. Ik heb een paar zelftests op internet gedaan en mijn symptomen komen overeen met een vorm van depressiviteit, maar het heeft ook symptomen van een griepaanval.

Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen en dat ik verder met mijn leven kan gaan, zonder dat ik de hele tijd mij moet verdedigen, dat ik geen homo ben. Ik heb zelf niks tegen de mensen, maar ik ben het niet, dat weet ik van mijzelf.

Groet,

René (uit het diepe zuiden van Nederland)

Hoi René,

Waw René...  deze post is nu al een jaar geleden gemaakt, maar ... ik heb net dezelfde gedachten !! :-(

Hallo,

Ik herken mijzelf heel erg in het verhaal van stefanie. Ik vind het jammer dat deze berichten oud zijn en niet actueel maar ben toch benieuwd hoe mensen hier het er nu vanaf brengen. Ik heb nu 9 maanden een relatie met een jongen van wie ik heel veel hou. Ik belde net toevallig even met hem en als ik de gedachte niet in mijn hoofd heb voelt alles zo goed en normaal. Ik heb last van de gedachte dat ik misschien niet meer bij hem wil zijn of niet meer verliefd ben. Die gedachte zorgt er zelfs voor dat ik als ik bij hem ben dat echt zo ervaar en me rot voel. maar ik WEET gewoon dat die gedachte niet waar is. Ik wil niet vrijgezel zijn of een andere jongen hebben. Ik wil gewoon hem. Ik was volmaakt gelukkig en ineens begon ik aan alles te twijfelen. Ik had last van een gedachte uit mijn verleden waarvan ik niet zeker wist of die nou wel of niet waar was. Toen ben ik naar een psycholoog gegaan en die gedachte was snel uit de wereld. Maar nu heb ik me vastgeklampt aan deze onzekerhid en ik kom er maar niet van af. Het doet mij ook heel veel om stefanies verhaal te lezen. Ik dacht serieus dat ik de enige was met dit gezeur in mijn hoofd. Het verpest werkelijkwaar alles. Mijn ochtend, mijn dag, mijn geluk. Het put me uit en maakt me een ander mens. Ik hoop dat ik hier ooit van af kom.

Ik baal er ook van dat ik niet er zeker van ben of de gedachte nou wel of niet waarheid is. Ik weet dat het niet zo is maar het helpt niet. Telkens als ik er weer een beetje van overtuigd ben dat het niet de waarheid is, duurt die overtuiging niet langer dan 2 dagen. Ik begin dan echt te twijfelen of ik misschien echt niet meer bij mijn vriend zou willen zijn, of dat ik mentaal hem gewoon niet kan bieden wat ik zou willen aangezien ik mij telkens zo rot voel. Het doet mij pijn om deze zin te typen en ik wil niets liever dan dat ik bij hem wil blijven en dat ik mij goed voel bij hem. Maar als ik mij slecht voel in mijn eentje voel ik mij ook automatisch slecht bij hem, en dan ben ik bang dat dat komt omdat mijn gevoelens voor hem zijn verzwakt en ik mij niet helemaal kan geven in deze relatie. Ik wil hier niet met hem over praten omdat hij mij hier niet bij kan helpen. Ik maak hem dan alleen bang en onzeker en het ergste is, is dat ik hem geen bevestiging kan geven als hij vraagt of het goed zit. Ik weet dat het goed zou moeten zitten maar zo ervaar ik het niet. Het is alleen voor mij nog steeds niet duidelijk of dat dan door mij zelf en mijn gedachtes komt, of omdat mijn gedachtes daar zijn omdat ze wel een betekenis hebben en ik oprecht minder voor hem voel en weer alleen moet zijn. Ik ben echt heel bang dat ik het op deze manier verpest voor mij zelf, dat ik op een gegeven moment tegen hem zeg dat ik het niet meer trek om met deze gedachten te leven en er daardoor voor kies om ermee te stoppen omdat die gedachte dan zou weg gaan.

Soms is het moeilijk uit te leggen wat ik nou precies denk en voel maar hier staat het wel duidelijk. Ik hoop natuurlijk het aller liefst dat ik er weer van overtuigd word dat ik echt bij hem wil zijn. Het feit dat ik die overtuiging niet voel ( misschien door angst) maakt dat ik erg aan het twijfelen ben over wat nou echt is en wat niet.

Maar aan de andere kant wat stefanie beschrijft is ook erg waar. Als deze gedachte echt waar was zou ik er niet zo erg mee zitten als nu.

Een erg lang verhaal. Ook ik praat hier met niemand anders over behalve mijn psycholoog. Ik heb hier nou al bijna een jaar last van en ik zie het alleen nog maar slechter worden. Ik hoop op goede tips want met de tips die ik hem gekregen kan ik weinig mee.

Groetjes Marit

Reactie op mijn eigen Topic.

Twee jaar na dato reageer ik op mijn eigen topic.
Hoe gaat het met de mensen, die later op mijn topic hebben gereageerd?
Ik ben benieuwd of jullie van de gedachten en dergelijk af zijn gekomen.
Bij mij is het probleem, zoals ik beschreef terug en weet echt niet hoe ik ervanaf moet komen.
Ik wil niet meer naar een psycholoog, daar heb ik genoeg rondgelopen en medicatie is voor mij een snoepje geworden.
Ik ben benieuwd naar jullie tips.

Groetjes René